Të gjitha historitë mbartin një mësim, por zakonisht e zbulojnë atë vetëm në fund. Njerëzit janë dukshëm më pak të durueshëm me blogjet e kompanive sesa me blockbuster-at dhe bestseller-at, ndaj preferojmë t’jua përcjellim mësimin menjëherë: Kur humbni kontrollin mbi të dhënat e klientëve, kjo do të ndikojë në reputacionin tuaj. Pyeteni, për shembull, Commonwealth Bank of Australia.
Historia e dy shiritave magnetikë
Banka australiane, e njohur përgjithësisht si CommBank, së fundmi konfirmoi se kishte humbur të dhënat financiare të 12 milionë llogarive të përdoruesve (përfshirë emrat, adresat, numrat e llogarive dhe të dhënat e transaksioneve) nga vitet 2000 deri në 2016. Çfarë ndodhi saktësisht?
Të dhënat ruheshin në dy shirita magnetikë, të cilët banka i dërgoi për shkatërrim të planifikuar, por furnizuesi nuk siguroi dokumentacion provues për shkatërrimin. Më pas banka punësoi auditorin KPMG, hetimi forensik i të cilit sugjeron se njësitë vërtet janë shkatërruar – për më tepër, në llogaritë e prekura nuk u regjistrua asnjë aktivitet mashtrues, thekson banka – por provë e besueshme nuk mund të merret në mënyrë retroaktive. Në fund, kjo do të thotë vetëm një gjë: siguria e miliona të dhënave të përdoruesve është cenuar.
Ashtu si në BE, ku më 25 maj hyn në fuqi Rregullorja e Përgjithshme për Mbrojtjen e të Dhënave (GDPR), në Australi që nga fillimi i vitit vlen një rregullore e ngjashme, të paktën për sa i përket detyrimit për të njoftuar shkeljet e sigurisë së të dhënave të përdoruesve. Sikur i gjithë incidenti të kishte ndodhur këtë vit, ka shumë mundësi që të ishte zhvilluar ndryshe. Por duke qenë se banka nuk e kishte një detyrim të tillë, vendosi të mos informonte publikun derisa u detyrua – pra, derisa gazetarët morën vesh për incidentin. Më pas shpërtheu skandali.
Vlera e enkriptimit
Raportet fillestare për shkeljen sugjerojnë se të dhënat në shiritat e humbur nuk ishin të mbrojtura me enkriptim. Sikur të ishin, banka me shumë gjasa do të kishte mundur ta shmangte pjesërisht katastrofën e PR-së, pavarësisht fshehjes fillestare – sepse të dhënat e enkriptuara nuk do të mund të keqpërdoreshin, edhe nëse vërtet nuk do të ishin shkatërruar dhe do të kishin rënë në duar të paautorizuara.
Me një softuer rezervimi, siç është Acronis Backup, i cili mundëson enkriptim të fuqishëm të të dhënave në shirita dhe kompjuterë, gjatë transferimit online, si edhe të të dhënave të ruajtura në cloud, CommBank do të ishte plotësisht e sigurt. Ajo mund të përdorte algoritmin praktikisht të pathyeshëm AES-256 për të enkriptuar të dhënat e klientëve në të gjitha llojet e mediave dhe, përveç vetë sigurisë, të fitonte edhe besimin e klientëve të saj, të cilët dinë të vlerësojnë hapat proaktivë shtesë për mbrojtjen e të dhënave të tyre të ndjeshme.
Një mendim për fund
Vështirësitë e Commonwealth Bank of Australia janë një kujtesë e mirë edhe për ne në Acronis, se duhet t’i kushtojmë vëmendje mënyrës së trajtimit dhe mbrojtjes së të dhënave të klientëve. Lajmi i mirë është se për këtë kemi zgjidhje të mira, të cilat ofrojnë mjete si enkriptimi AES-256, që u mundësojnë kompanive të sigurojnë shpejt, thjesht dhe njëkohësisht në mënyrë të plotë të dhënat e përdoruesve dhe klientëve, duke shmangur kështu ndikimin e ashpër jo vetëm të rregulloreve, por edhe të zemërimit të publikut.
Autori i artikullit: Redaksia ZEBR.ai
